Downline, marża, punkt, bez żargonu ze slajdu

Slajd lubi słowa, które brzmią jak zawód. Ten wykład rozkłada je na zdania, które da się powtórzyć bez sali. Nie jest instrukcją układania struktury. Jest kartką, z którą wracasz do nagłówków z wykładu 02.

Downline. Na slajdzie to „linia w dół”. Po polsku: osoby wpisane pod daną osobą w tabeli. Samo słowo nie mówi, czy pieniądz z tej grupy pochodzi ze sprzedaży towaru, czy z faktu, że kolejne osoby weszły. Dlatego przy downline zawsze dokładaj pytanie o źródło. Jak ktoś tłumaczy je tylko jako „Twój zespół”, dopytaj, czy zespół ma klientów spoza tabeli.

Marża. To różnica między ceną a kosztem, nie synonim wypłaty. Marża od sztuki sprzedanej osobie spoza sieci jest rozmową o sklepie. Marża od pakietu osoby wchodzącej jest rozmową o wpisie. Jak w regulaminie jest jedno słowo na obie rzeczy, poproś o dwa zdania. Jedno słowo na dwa źródła jest za ciasne.

Punkt. Punkt nie jest złotówką, dopóki ktoś nie pokaże przelicznika. Bywa umowną jednostką: tyle punktów za sztukę, tyle za wpis, tyle za zakup własny. Jak wszystkie trzy ruchy dają punkty w jednym worku, worek ukrywa, który ruch naprawdę trzyma poziom. Poproś o rozbicie: ile punktów daje jedna sztuka sprzedana na zewnątrz, a ile daje sam wpis nowej osoby.

Obrót. Obrót jest sumą, często zakupów w strukturze. Nie jest tym, co zostaje w kieszeni. Jak slajd mówi „obrót” i w następnym zdaniu pokazuje czyjąś kwotę, zapytaj, czy to ta sama liczba. Z wykładu 08: okres, mianownik, własne zakupy. Bez tego obrót jest głośny i pusty.

Sponsor. To osoba, która wpisała Cię do tabeli. Sponsor nie jest z tego powodu opiekunem Twojego portfela. Pytanie: czy sponsor dostaje część pieniędzy od Twojego wpisu, nawet gdy nic nie sprzedasz osobie spoza sieci. Odpowiedź „tak” nie jest jeszcze całym przepisem z wykładu 03. Jest powodem, żeby sprawdzić, czy taka część jest główna, czy uboczna wobec sprzedaży towaru.

Noga, gałąź, poziom. To odnoga albo piętro struktury. Czasem tabela wymaga, żeby dwie odnogi rosły ludźmi, nie sprzedażą na zewnątrz. Jak warunek poziomu da się spełnić tylko nowymi wpisami, zaznacz to na kartce obok zdania o „przede wszystkim” z wykładu 03. Nie buduj odnóg na próbę. Najpierw przeczytaj warunek.

Lider. Na slajdzie zwykle osoba wyżej w tabeli, czasem ktoś, kto mówi do sali. Tytuł nie dodaje towarowi właściwości. Pytanie: czy ta osoba dostaje pieniądze za Twój wpis, czy za towar sprzedany komuś, kto nie jest w planie.

Jak słowo ze slajdu nie wchodzi w te zdania, zapisz je i poproś o tłumaczenie przy jednym wierszu tabeli. Tłumaczenie bez wiersza jest kolejnym hasłem. Hasło zabierasz do domu tylko po to, żeby nie podpisać się pod nim tego wieczoru.

Pytania na spotkanie

1. Downline: czy pieniądz z tej grupy jest za zakupy ludzi spoza tabeli, czy za sam wpis?
2. Marża: od sztuki dla klienta z ulicy, czy od pakietu osoby wchodzącej?
3. Punkt: ile punktów daje jedna sztuka sprzedana na zewnątrz, a ile sam wpis?
4. Sponsor: czy dostaje część od mojego wpisu, nawet gdy nic nie sprzedam poza sieć?
5. Poziom: czy da się go utrzymać sprzedażą towaru, bez nowych osób?

Na końcu kursu zostaje ta sama kartka co na początku. Dwie kolumny. Lewa: towar, klient, zużycie. Prawa: wpis, ranga, kolejna osoba. Przepis z wykładu 03 kładziesz między nimi i pytasz, z której kolumny głównie ma pochodzić korzyść. Jak sala nie umie pokazać palcem, nie podpisujesz.